Ik denk dat ik al bijna verdubbeld ben in grootte in vergelijking met toen ik hier aankwam,
maar iedereen vindt mij nog superschattig en ik krijg nog steeds veel aandacht.
Ravotten in de blaren is mijn hobby!
Nu en dan komt er bezoek en maken we een langere wandeling.
Dan nemen mijn baasjes wel een tennisbal mee om mij vooruit te krijgen.
Van deze sport word ik lekker moe. Slapen doe ik nu heel de nacht door als een roos.
En, tot grote opluchting van mijn baasjes, ben ik 's avonds veel minder druk in huis!
Zij moeten nu 's morgens niet meer zo vroeg uit de veren,
want ik gil ze niet meer wakker. Ik blijf braaf tegen Teddy luieren tot ze me komen halen
voor een morgendplaswandeling.
Tennisbalhollen heb ik buiten ook al geprobeerd en het werkt daar ook prima!
In de bladeren duiken en rollen vind ik nog steeds heel fijn.
Vandaag heb ik buiten boomschors en takjes ook bijtjes opgegeten! Ja, zelf gevangen!
Eerst dacht mijn baasje dat die in mijn neusje of mijn tong zouden steken,
maar nee! Met de eerste heb ik gespeeld tot ze letterlijk doodmoe was en dan heb ik haar opgegeten. De vier volgende heb ik levend naar binnen gespeeld.
Mijn baasje vind dit allemaal niet zo leuk, maar ik ben fier.
Eindelijk ben ik eens de sterkste!
Vandaag weeg ik 2400 gram.
Mijn snoetje is ondertussen al wat spitser geworden en mijn baasjes vinden dat
ik al een flinke meid aan 't worden ben.
Ik doe in ieder geval mijn best om die allure aan te nemen!
Mensen die mij voor een tweede of derde keer zien, zeggen ook dat ik al groter ben geworden.
En iedere dag opnieuw ontmoet ik soortgenoten, kleine en grote.
Pardon, momenteel zijn ze meestal wel nog groter...
Maar als ik blijf groeien als nu, gaat daar snel verandering in komen!
Hoe klein ik nu ook nog ben, ik laat zeker niet met mij sollen.
Zelfs grote loebassen lijken wel wat schrik van mij te hebben.
Misschien omdat ik altijd eerst met mijn voorpootjes op hun neus probeer te kloppen?
Dat is alleen maar om indruk te maken, hoor. Meer niet.
Zou het daarom zijn dat de meesten maar heel voorzichtig naar mij toekomen?
Ik weet het niet, maar het is wel lachwekkend!
Zij die mij nog klein en schattig willen zien, moeten zich haasten,
want ik groei nog steeds als kool!
Ik weeg nu 2200 gram. Dagelijks kom ik zo'n kleine 50 gram bij!
Ik zal snel een grote meid zijn!
Gisteren, bijvoorbeeld, heb ik van heel de dag niet in huis geplast.
Vanmorgen was het wel rennen naar het bos, maar we hebben het gehaald!
Mijn baasje was superfier op mij en ik kreeg duizend aaitjes voor ik verder kon stappen.
Ik huil nu ook niet meer als ik in mijn huisje word gezet. Nee, ik vind het er zelfs leuk!
Vooral sinds Teddy erbij zit. Ik duffel mij lekker in tegen zijn dikke buik.
Teddy is mijn dikke vriend.
Die zeurt tenminste nooit van "Foei Momo!" of "Af!" of "Nee Momo!" of "Mag niet Momo!"
Zie hoe schattig ik ben!
Ik kwam deze keer eens niet uit mijn huisje gehold.
Nee hoor, ik bleef luilekker liggen kraaien van de pret.
Daar heb ik mijn baasjes echt mee verrast!
Hahahah!
Van de diarree ben ik nu ook af.
't Zal toch van de stress en de verandering van omgeving geweest zijn,
want ik probeer nog steeds vanalles op te knabbelen,
zoals takjes, boomschors, bloemetjes, grassprieten, zonder dat ik daar nu speciaal last van heb.
Ja, ik heb altijd honger!
Als we thuiskomen van een wandeling ga ik meteen naar de keuken in de hoop dat ik iets te eten zal krijgen. Al die takjes en dinges, daar krijg ik mijn buikje niet vol mee, hoor!
Zech, ik heb honger! Geef mij dan toch iets te eten!
OK. Dan wacht ik voor alle zekerheid
maar dicht bij mijn potje.
Mijn mandje is eigenlijk mijn favoriete plek!
Mijn baasje heeft het dekentje speciaal voor mij genaaid van oud gerief. Het is superzacht en van de eerste dag voelde ik mij er als een princesje in. Het staat ook vlak bij mijn baasjes als die bezig zijn met op een stoel te zitten. Dat maakt het natuurlijk nog leuker.
Ik heb al enkele dagen platte afgang, maar gisteren was het zo erg dat het er uit spoot.
Eetlust had ik nog genoeg, maar ik was toch iets minder levendig dan voordien.
Mijn baasje heeft mij dan maar meegenomen naar een vrouw in een witte jas.
Dat was weer leuk! Eerst zaten we een hele tijd gewoon te zitten in een kamer met andere honden die allemaal heel zenuwachtig deden. Ik niet, hoor! Ik heb lekker een dut gedaan. Kreeg nu en dan aaien over mijn kop van andere baasjes.
Dan was het onze beurt.
Wat een lieve vrouw met de witte jas! Ze constateerde eerst dat ik ondertussen al 2005 gram weeg! Ze denkt dat er misschien kleine slangetjes in mijn buikje zitten en daarom kreeg ik wat lekkers. Vandaag ging het al veel beter! Wat een wondermiddeltjes toch.
Wandelen doe ik toch niet zo graag meer. Buiten bibber ik altijd van de kou. Als ik geen zin meer heb om te lopen, ga ik maar op mijn achterste zitten en kijk flink de andere kant uit. Er is toch ook zoveel te zien!
Thuis lig ik liefst in mijn grote mand.
Ik kan flink alleen spelen. Mijn lievelingsspeeltje is eigenlijk een doodgewoon lint.
Hoe klein ik ook ben, ik heb al heel wat reclame voor mijn ras gemaakt.
Tijdens wandelingetjes vragen voorbijgangers waar je zoiets als mij kan gaan kopen.
Dat is vernederend. Alsof wij zomaar te koop zijn in een winkel.
Ik ben geboren in een echte, warme nest, niet in een etalage!
Sommigen vragen zelfs of ze mij niet mee naar huis mogen nemen. Stel je voor!
Dat zou ik niet willen nu ik een nieuwe, superzachte nest heb waar ik lekker in kan dutten.
Dat geluk hebben niet al mijn neefjes en nichtjes. Er zijn er bij die in Oost-Europa geboren worden en na 4 weken al van hun mama getrokken worden. Zij worden dan met een vrachtwagen naar West-Europa vervoerd om er in een grote winkel verkocht te worden. Door al dat gedoe hebben die natuurlijk allerlei trauma's opgelopen. Je zou voor minder! Ach ja, mensen zijn zo onvoorspelbaar.
Alhoewel ik dat ding rond mijn hals niet zo tof vind... Het kriebelt en trekt.
Maar een leuke wandeling weegt daar niet tegenop.
Wat je daar op de vesten in Lier allemaal kan zien!
Lopende benen, draaiende wielen, bromdinges die voorbij snorren en
ook mensen die stoppen speciaal om mij te aaien.
Iedereen weet graag waar ik vandaan kom, hoe oud ik ben en welke naam ik draag.
Sommige hebben verre kozijns of nichten bij, die ook vasthangen aan een lijn.
Gisteren schrok ik wel, want ik dacht dat ik daar plots een tante uit de roedel van Narmenak tegen kwam. Dat zijn net wolven! Eigenlijk moet ik niet veel zeggen,
want mij vinden ze soms net een klein vosje.
Dat is niet erg respectvol.
Ze beseffen nog niet dat ik veel slimmer ben dan een vos!
Op de vesten lopen ook grote, waggelende vogels rond, die "kwaak-kwaak" zeggen.
Die lopen daar zomaar vrij, zonder halsbandje! Dat vind ik niet fair.
Ze zijn een stuk groter dan mij en toch gaan ze voor mij opzij.
Ik begrijp dat allemaal niet goed en ga dan maar eens op mijn achterste zitten
om het boeiend tafereel op mijn gemak te kunnen aanschouwen.
