Loslopend wild

 Brave Momo in de tuin met haar verige zusjes

Wie doet wie na?!

Momo 8 jaar en 1 dag oud

Hoi! Dit ben ik, Momo, zoals ik er nu uit zie.

 Gisteren werd ik 8 jaar.

Voor die gelegenheid moest ik poseren

samen met mijn zusje, Chibi, die gisteren 8 maanden werd.

Chibi vindt dat wij op elkaar trekken,

maar daar ben ik het niet mee eens.

Ik stel het heel goed hier in Okinawa

en ben nu zelfs in betere vorm dan enkele jaren geleden.

 

Op de foto's zie ik er misschien maar magertjes uit,

maar in de realiteit beginnen de 'midlife' rondingen goed zichtbaar te worden.

Spelen doe ik terug heel graag en

rennen kan ik nog steeds als de beste!

🐾🐾🐾🐾🐾🐾

Gelukkig 2021!

Onze eerste wandeling van het jaar was door het dorp.

We bezochten 'Tutinkun', onze lokale beschermheld in z'n kapelletje,

niet ver van huis.

Baasjes kunnen het gelukkig niet laten van veel foto's van mij te nemen.

 

2021 is volgens de maankalender het jaar van de os.

Voor deze gelegenheid zijn we de koeienstal in de buurt gaan bezoeken.

We hebben deze eerste dag van het jaar

 veel geluk met het weer.

We mochten de regen van december 2020 eindelijk

achter ons laten en plaats maken voor mooi weer!

In de namiddag hebben we daarom met heel het gezin 

zonne-energie opgedaan in de tuin.

Dit is alvast een goed begin!

En de volgende dag was het wonderlijk zelfs nog beter.

Wij genieten graag van eenvoudige dingen.

Tweede uitstapje tijdens corona

7 augustus 2020

Het is niet met deze ferry dat we een uitstapje gemaakt hebben.

Die vaart naar Kudaka-jima, een eilandje niet ver van Okinawa Main Iland,

maar dezer dagen ligt het meestal stil...

We gingen met de auto eerst naar Cape Chinen, 

ongeveer 20 minuten rijden van bij ons thuis.

Dit is een plekje dat we wel vaker bezoeken

als het mooi weer is en we er gewoon even uit willen.

De weg is zo erg warm dat baasje mij optilt en tot op het grasveld draagt.

Hier genieten we even in de schaduw van een boom.

Het briesje doet ons goed.

Ik houd baasje strak in het oog.

Hopelijk gaat hij er niet alleen vandoor.

O-bon in Okinawa

 Hier ben ik weer!

Ik mocht mee met de auto naar het familiegraf in de bergen.

Dat moest opgekuist worden, want

volgende week is het o-bon (Allerheiligen) in Okinawa.

We kwamen daar een mooie spin tegen,

zeker zo groot als baasje's hand!

Een echte beauty, hoor!

En 's avonds mocht ik buiten mee aan de tafel zitten.

Dat gebeurt niet vaak.

Baasje neemt een selfy van ons gezinnetje.

Ochtendwandeling

Onze ochtendwandeling is meestal tussen de suikerrietvelden.

Daar ben ik dol op!

En het is er lekker fris!

Nu het zomer is, lopen de temperaturen snel tot boven de 30 graden.

Het is ongeveer half 8 in de morgen.

De grond begint terug op te warmen en

de zon is al verblindend sterk.

We zoeken verkoeling in de schaduw.

Even rusten ... en dan opnieuw een suikerrietveldje induiken!

De krekels zijn al zeker een uur oorverdovend aan het zingen.

Dit is het laatste veldje op onze weg terug naar huis.

Ik sta nog even te twijfelen of ik erin ga kruipen.

Kom, baasje, nu vlug naar huis.

Ik ben echt toe aan een flinke kop water!!!

Jij ook trouwens.

Het is nog geen 8u en je bent al helemaal bezweet.

Rare kuren

Ik ben altijd zo bang als een wezel van dat gerommel in de lucht!

Dan probeer ik eerst ergens bovenop te kruipen,

via baasje's schoot, zo hoog mogelijk.

Zo kan die alvast niet verder aan de computer werken.

En als ik buiten in de tuin ben,

probeer ik te ontsnappen via het tuinpoortje.

Als dat niet lukt, ruk ik stukken plant weg,

met heel mijn lichaam sleur ik ze uit de grond!

Baasje had mij nog nooit zo aan het werk gezien.