Puppyklas in Hondenschool Pallieter

Vorige zondag ben ik voor het eerst naar school gegaan!

Ja ja, wij honden doen dat op zondag.

Was me dat een drukte. Ik wist niet meer waar ik het had.
Plots kwamen er langs alle kanten soortgenootjes en -genoten tevoorschijn.
Ze bleven maar komen.
Zoiets had ik nog nooit in mijn leventje meegemaakt.

Maar ik mocht nergens bij. Dat viel wel erg tegen.
Ik heb nochtans geprobeerd zo hard mogelijk te trekken.
Sommigen zaten er maar wat bang te janken. Ik niet, hoor!
Ik keek mijn ogen uit en verheugde mij op een enorme stoeipartij!!!
Maar nee. Dat mocht niet van ons juffrouw van de klas.

Baasje kreeg eerst een hele uitleg. Eigenlijk zijn de lessen voor haar. Hihihi. 

Ik moest alleen maar een aantal oefeningetjes doen. 

Het ging nogal vlotjes. Dat vond ik persoonlijk toch...

We waren met 2 echte beginnelingen en de rest waren hondjes die al eens naar school gekomen waren. Het duurde niet zo lang en toen moest ik weeral naar huis. 

Toen ik terug in de auto geduwd werd, was ik diep teleurgesteld!
Daar moest ik toch een poosje van janken en dat doe ik niet vaak!
Nu begrijp ik beter waarom sommigen er zo flauw en droevig bij zaten.
Ze wilden spelen maar mochten niet!!!

Ravotten op de wei

Een van mijn favoriete bezigheden is ravotten op de wei.

Mijn baasjes proberen mij dat af te leren,
maar als ik de kans krijg, duik ik weer in het gras!

Kijk maar eens hoe lekker ondeugend ik weer ben.

Ik rol van links naar rechts en geniet van de grasmassage.

Niets anders interesseert mij nog op zo'n moment.

Laat staan dat ik zou luisteren naar baasjes' geroep.

  

Aan bloemetjes snuffelen of ze opeten vind ik ook super!

Hhmmmm. Zo'n lekker madeliefje...!

En genieten van een straaltje zon, als er nog eens eentje te voorschijn komt...

Toch maar triestig, dat Belgische weer!

Momo zonder plaaster!

Ondertussen hebben wij mijn 3de vermaanddag gevierd. 

Ja, ja, op 6 mei werd ik 3 maanden! 

Ik ben al een echte juffrouw aan 't worden, zo met een eigen willetje, enzo.

Momo is 3 maand en 5 dagen

Op die dag heb ik dan mijn plaaster er (letterlijk) afgerukt.

Ik kon het niet meer uithouden. Het kriebelde en jeukte nu ook binnenin en
er was ook een wondje aan de bovenrand.
Baasjes probeerden alles om mij tot reden te brengen, 

maar niets hielp nog en dan hebben ze het maar door de vingers gezien.

Momo zonder plaaster!

Kijk eens hoe netjes mijn linker achterpoot er uitziet!

Meer dan een uur heb ik gewerkt om die blok van mijn been te krijgen.

Daarna heb ik het een uur schoon zitten likken.

Was me dat een werk, maar toch zeker de moeite.

Het werd tijd dat dat ding eraf was! 

  Ondertussen zijn de wondjes al bijna genezen. Mijn linker achterpootje is nog wel wat aan de dunne kant in vergelijking met de drie andere, maar ik kan er toch al flink mee crossen. 

Alleen staan, zoals om uit mijn pot te eten, doe ik meestal op drie poten.
Waarom, dat weet ik niet.
Uit gewoonte misschien?

 Vandaag zijn we naar de bloemenmarkt in Lier gegaan.

Was me dat een miezerig weer.
Eigenlijk de eerste keer dat ik zo in volle regen heb gelopen.

Wat wel leuk was, is dat we veel andere hondjes tegenkwamen,
die ik kusjes mocht geven.

Ik kreeg zelfs een koekje van een ander lief baasje.

En, last but not least, hoe groot ik nu al geworden ben,

IK BEN  NOG ALTIJD EVEN POPULAIR OP STRAAT !!!

"Oh, wat een schoon hondje'"

"Wat voor een merk/ras is dat?"

"Zie hoe schattig!"

3,3 kg gepasseerd!

Ondertussen weeg ik meer dan 3,3 kg!

Mensen denken dat ik al verdubbeld ben in grootte, maar dat is wat overdreven.

Morgen ben ik welgeteld 12 weken oud!

Kijk eens wat een flinke meid ik al geworden ben.

Ik ravot graag in de blaren of in het groen, 

en over het gras rollen, brengt mij door het dolle heen.

 Maar als ik zin heb, kan ik ook goed langs de weg lopen!

Eigenlijk liefst op het smalle boordje juist naast de weg.

Als ik geen zin meer heb om verder te lopen, ga ik gewoon zitten en kijk ik wat rond.

En als baasje dan wat te hard trekt, ga ik liggen.
Dat maakt het moeilijker om mij terug in beweging te krijgen.

Ach ja, je moet zo op alles een oplossing vinden.

 Als baasje mij komt aanporren om verder te lopen, doe ik dat vaak wel, maar dan hap ik graag naar haar of zijn broekspijp! Dat is leuk en daar worden ze lekker boos van.

Ik trek het mij niet aan. Alleen als baasje dan een leuke stok verder op de weg gooit, kan ik het niet laten om daar achter te hollen. Misschien is dat wel de bedoeling?

Maar ik kan die stok toch niet in de steek laten!

Verder probeer ik onderweg alles wat ik maar in mijn muiltje kan nemen van de grond te plukken : blaadjes, stokjes, steentjes, brood voor de eendjes, allerlei vuiligheid zoals cigarettepeukjes, .... noem maar op. Soms heb ik wel problemen om het terug uit mijn mondje te krijgen, maar dat hoort er bij.

Toch blijft mijn stoelgang super!

Onlangs kocht baasje online een zak van 15 kg puppy eten van bij Eukanuba. 

Dat is dan veel voordeliger en het wordt aan huis gebracht.

Was me dat een groot pak! Bovendien zaten er snoepjes bij.

Overmorgen mag eindelijk mijn plaastertje er weer af en gaat mijn pootje onder de loep genomen worden. Hopelijk gaat alles prima en mag ik een lichter verbandje hebben, want dat ding aan mijn poot ben ik nu echt wel beu. Alhoewel het mij bijna niet meer stoort in mijn dagelijks leven.

Benieuwd hoe dat pootje eruit gaat komen en hoe lang ik oefeningetjes zal moeten doen om het terug normaal te kunnen gebruiken. 

Maar ik ben een taaie, hoor! En met baasjes' hulp zal het wel lukken!

Vandaag precies 4 weken in mijn nieuwe roedel

Hallo! Met mij gaat het prima! 

Het is wel eventjes geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen.

Ik ren nu gezellig met mijn plaastertje rond in de kamer
en buiten is het ook geen probleem.

Onlangs gingen we weer eens naar de mensen in de witte jassen.
Baasje dacht dat ik een lichtere plaaster ging krijgen.
Viel dat tegen : de eerste werd gewoon ververst.

En ik kreeg er nog een vervelend kapje bij ook!

   

Mijn plaastertje is nu wel terug netjes en proper. Maar kijk hoe eng dat kapje is! 

Soms mag het er wel af.
Alleen als ik er te veel aan lik of bijt, moet dat ding per se weer rond mijn kop hangen.
De mensen in de witte jassen zeggen wel dat ik waarschijnlijk op 3 weken al genezen zal zijn. Oefff!!! Dat was dan toch iets dat meeviel! Verder heb ik lekker hard gegild toen de vrouw in de witte jas mijn eerste plaastertje er af begon te knippen. Het kietelde gewoon wat, maar ik was zo bang dat ik het nodig vond om heel die roedel daar bijeen te gillen. En dat is me gelukt, hoor! Twee andere mensen in witte jassen en nog twee hulpjes kwamen kijken of ik niet vermoord werd. Aangezien mijn baasjes er ook allebei waren, stonden ze daar dus plots met 7 rond mij.
Zo zie je maar wat een kleine spuiter als ik allemaal in de hand kan werken!
Dat kan toch zomaar niet iedereen!

Ik heb diezelfde dag toevallig ook een nieuw tuigje gekregen.

Het is veel leuker om te dragen dan het rode (dat ik lekker kapot gebeten heb). 

Zie hoe mooi het mij staat en het is superzacht.

Vandaag vieren we mijn eerste maand hier in mijn nieuwe roedel 

dus maar met een plaaster en een kapje.

Drie gebroken teentjes ...

Moet je nu weten. 

Gisteren heb ik een vrije val gemaakt van ongeveer 1 meter hoog en ... verkeerd geland. 

Ik heb zo hard gekrijst dat mijn baasje er stil van werd en naast mij is komen zitten tot ik niet meer schreeuwde. Toen heeft ze mij opgepakt om buiten naar mijn WC te brengen. Heel de rit heb ik mij met beide voorpootjes aan haar arm geklampt, zo bang was ik! 

Buiten probeerde ik opnieuw te stappen, maar dat lukte niet. Ik gilde het weer uit van de pijn. Baasje heeft mij dan voorzichtig terug opgepakt en we zijn meteen naar de lieve vrouw in de witte jas gegaan. Enfin, dit keer was zij een man. Die gaf mij een prikje om plaatselijk te verdoven, maar omdat hij mij "een taaie" vond, heeft hij mij volledig verdoofd. Van daarna weet ik niets meer. 

't Schijnt dat ik met mijn tong uit mijn bekje lag en nog amper ademde.

Mijn baasje moet er wel superbezorgd bij gestaan hebben!

  Ik ben wakker geworden met een blok aan mijn been.

Zie nu. Mijn poot is bijna groter dan mijn snuitje. En hoe moest ik nu gaan liggen?

 
 Gisteren zat ik de eerste uren echt de dieperik in. Ik had zelfs geen zin meer om te eten.

En zeggen dat ik de vorige dag nog als een dolle griet de Vesten doorkroste.

Zes weken gaat dit duren. Ik mag er niet aan denken! 

Ik had mij zo op de puppyklas verheugd, maar ik heb huisarrest gekregen... 

Voorlopig mag ik niet meer met andere hondjes stoeien.

Ik die zo sociaal ben!

Gisteravond was ik weer bijna de oude. Ik kon al weer goed rennen, alhoewel mijn baasjes dat maar met bezorgde blik aankeken. Ook putten graven ging al weer tamelijk goed. 

Wel maar met 1 voorpootje tegelijk. Niet zo handig, maar waar een wil is, is een weg!

 Vandaag ging het allemaal perfect. Dat pootje laat ik maar links liggen.

Ik doe gewoon terug waar ik zin in heb. Rennen, putten graven, stoeien...

We zijn nog eens naar de lieve man in de witte jas gegaan.

Die heeft aan mijn pootje gesnuffeld om te zien of er geen raar geurtje aan hing.

Stel je voor, ik die mij altijd zo schoon was.

Op nu naar volgende week woensdag!

Dan gaat mijn gips er al eens af om te zien hoe het zit.

Hopelijk geneest het allemaal vlugger dan voorzien!

Mee duimen, jongens!!!

Momo in Peer

Gisteren woog ik 2800 gram.
Dat is 900 gram meer dan toen ik in mijn nieuwe nest aankwam.

Zondag was de eerste echte lentedag in mijn leven. Toen zijn we naar familie van mijn baasjes gegaan in Peer. Was me dat leuk! En ik heb weer veel nieuwe dingen gezien.

Veel gras en bloemperkjes om in te ravotten!

  

Die dag heb ik ook voor het eerst mijn tong ver uitgestoken.

Het was zo warm dat ik moest gaan schuilen onder een dakje.

   

Al gauw viel ik in slaap. Wat deed dat dutje weer deugd!

In de late namiddag hebben we een lange wandeling gemaakt.

Toen heb ik flink meegestapt en was mijn baasje echt fier op mij!

Maar wat wij onderweg allemaal tegenkwamen!

Onbeschrijfelijk! Daarom voeg ik er maar veel foto's aan toe vandaag.

En toen de schrik van mijn leven : een reuzehond!

Zelfs daar ben ik moedig naar toegekropen.

We zijn ook naar de speeltuin in de buurt gegaan.

Wat waren die kindjes enthousiast!

  

Die schommelende slang was ook best leuk.

Weer zo'n raar beest. Wat een gekke kuif had die op zijn kop.

Ik had ook een gezelschapsdame, maar die vond mijn aanwezigheid blijkbaar minder leuk.

Ze heeft wel mijn drinkbakje half leeg gedronken en daarna ging ze stiekem aan mijn matje snuffelen. Maar mijn baasjes hadden het allemaal gezien, hoor!
Wel een rare griet, die Skoebie.
In plaats van gewoon dag te zeggen en met mij een pootje te spelen.

Ik snap het allemaal niet zo goed, maar ik blijf er bijna altijd heel rustig bij, hoor!

 Op laatst was ik gewoon bekaf en sliep ik vredig in de armen van de vrouw des huizes.

Voor we terug nestwaarts keerden, heb ik nog even geprobeerd

om vriendschap te sluiten met Skoebie.

Zouden Skoebies altijd zo'n ronde rug en dikke staart opzetten als ze groeten? 

En dat geluid dat ze maakte. Ik verstond er geen lap van. 

Nochtans bleef ik geduldig zitten kijken naar haar, 

in de hoop dat ze wat minder zenuwachtig zou gaan doen.

Ach ja, ze moet het zelf maar weten.

Ik heb vandaag in ieder geval vanalles bijgeleerd en daar ben ik heel blij om!